Let’s use less stuffs

Nowadays, whenever we get thirsty, normally we can go to a grocery story and get a plastic bottle of water. It come different size different brand but what is inside is nothing different. Just drinking water. And in order to us it,just open the cap, drink and then throw it away so convinientlly.

Great, isn’t it?

Nooooo! It is not. Don’t you notice? You are building a trash in just one drink. This is definitely not a healthy action for the planet we live in. Unfortunately this kind of attitude has already been implanted into our daily life without most of us even aware of.

This is just a little example of how we are trashing the world nowadays, look around, and you will see a lot more.

More stuffs are produced, consumed and throw away in an ever-accelerating rate. Average person now possesses twice or triple more stuffs than our grand pa generation. Noted also the fact that the population almost double in the past 50 years or around 6.7 billion and counting.

Our grand pa might have only 1 telephone per family and it last for many years. Nowaday, moderate person are changing their mobile phone every two years. Some of my technology obsessed friends are changing their cell phone more than twice each year. Same thing are happening to Computers, TVs, Fashion Stuffs, Furniture, and etc. It seem like we are now living in an never ending pile of stuffs.

But this is of all our government is yearning for, isn’t it? The more stuffs being consumed, the higher the GDP the nation is. We should be happy, shouldn’t we?

Nooooooo! This is what I am trying to say it has all been gone very wrong. We are living in the wrong system.

We are living in a definite word of resource, but we are trying to create infinite demand and consumption.

IT JUST WON’T WORK!

It wasn’t has to be like this. It wasn’t like this a 500 years ago. It wasn’t like this in our great grandfather generation. It was just happen shortly after the World War II. It was a planned system.

In ramping up the economic crisis in America, father of captalism, the advisor to the president, Victor Lebow, who is a retail analyst articulate the solution that become the norm of the whole system, he suggest like this.

“Our enormously productive economy demands that we make consumption our way of life, that we convert the buying and use of goods into rituals, that we seek our spiritual satisfaction, our ego satisfaction in consumption” In other worlds, we need things consumed, burned up, replaced and discarded at an ever-accelerating rate.

Convert the buying and use of goods into rituals for spiritual satisfaction???

No wonder why American can’t stop invading other counties for more resource in order to increase their — spiritual satisfaction! It is becoming more and more obvious.

In our great grand pa system, value is contributed on hard working, stewardship, courage, honesty. But in this material economy, the value is based on how much you contribute to the system, which is how much you buy stuffs. In other words, meaning how much natural resources has been suck off the ground.

This is the system, where we turn living stuff into dead stuff and call that Economic Growth!

Workers in china, India or Burma, working 18 hours a day in poor working condition for less pay to make these stuffs for us, they don’t have much value, because they do not contribute much to the system. Isn’t it ridiculous?

Whatsoever….now….we have more stuffs, we are more happy?

Noooooooooooooo! Without the rocket science research should you know that most people are not very happy especially about themselves. If you don’t believe me, you can ask from the advertisement.

We now see advertisement in one year more than people 50 years ago see in a life time. And if you think about it, what is the point of Ads except making us unhappy with what we have. Our skin are not white enough, cloth are wrong, hair are wrong, home are wrong, car are wrong, and ultimately — WE ARE WRONG.

But all can always make right if we just go out and buy more stuff!

And if we don’t have money to buy? No worry, someone in this system will call you like this.

“Hellooo🙂 we are from the More Stuff Bank. Since you have good records in our system, we want to offer a personal loan to you”
“Do you have any plan to invest in anything recently?”

“Urrr……Well not really, I am pretty ok now”

“Ohhh, IC, but you are such a good customer (silly enough), we want to offer you. You can go travel oversea, or buy some good stuffs. iPad 2 has just release, have you check it out?”
“And no worry, our interest rate is 0%”  (Only for the first month, and we will haunt you for the rest of your life, hahahahaha)

“Ahhh… -_-“

See! The system are so accommodating that we can’t even resist it.

But please don’t be fool by them. It is time get out of this system. No need to care much about the economic growth, in fact, it is also good if the economic is going down. Give our plant to rest.

Today everyone is talking about the energy crisis, global warming, and now we start talking about the end of the world, which I can assure you that it is coming faster than you think.

People like to talk about saving the world. I feel itchy every time I heard about it. Let’s face it, the world needs no one to save. It will still be the beautiful blue planet as it was for millions of year. Even better if there is no human species.

We are not saving the world. We are just disparateness saving our ass.

Start now, USE LESS STUFF, we have no choice.

The turn of e-book

Never before in the history that technologies has become part of our life. It is not an over statement to say, we have completed the transition from “Analog Age” to the “Digital Age”. And this does matter. It has changed our behavior in many ways.

Some may like it, some may dislike it. For me, and I think it is quite a privilege of people in our age to see how a technology has changed and continue changing our behavior that has been around for centuries within our lifetime.

I have seen the change on how we SEND letter from using the physical paper, which could take a week to get delivered. And now everyone use email which take us just a click.

I have seen the change on how we COMMUNICATE from face to face to fix phone line. Now everyone use a mobile phone or go to internet chat room, MSN, Tweeter and Facebook.

I have seen the change on the way people LISTEN to music or WATCHING movies. A tape cassette the can hold up to 12 songs or an act of a movie and now replaced by a small IPOD that can hold up to couple of thousands songs in digital format. And we can watch it where ever we go. We can also watch them from YouTube and don’t have to bother where it is.

…As you can see, the CHANGE has happened to many kinds of media that we consume. And many media industry already adapted itself willingly / unwillingly to the digital world.

But do you know that, there is one kind of media hasn’t changed yet.

Can you guess what it is? Yes, that’s right, the Publishing Industry. If you notice, we still read from the physical paper book just like in the old days. Although we have book in digital format for more than 10 years now, but I think it is because of the device that we use to read still can’t compete with the feeling of reading from the paper book itself.

How many of you can read the whole Harry Potter book from your personal computer, or even Netbook or iPad, I guess not many? How can we read it in long hours from the LCD screen, it is eye torturing, isn’t it? And I think it is one of the main reasons why people still don’t change the behavior of reading.

But today, I want to introduce to you a technology that may be able change it. It is called — Electronic Paper!

This is not a brand new technology; I have heard about it for a decade now, but until recently that it is getting cheaper and so I can get this Kindle e-book reader from Amazon.com. It use E-Paper technology as well and so, I have the privilege to show you the real thing here.

E-Paper is designed to imitate the look and style of ink and paper. Unlike the usual LCD display that you can see from computer screen, there is no light. And as such it is very gentle on your eye and you can read it just like a normal paper.

It is using very little energy too, only when you turn on the page. Once the page is turned, it will stay as it is, no more power consumed. Like this e-book in my hand, if I flip the page it will stay like this. And so it really conserves energy. We can use it for more than a month with a single charge.

And by being digitized, it gives a lot of benefit.

It is very portable, very light you can use it within one hand. I like to read, but don’t like to carry all the books or remember where they are. With this e-book I can carry up to 3,000 books with me.

I can also visit the book store right from here, I can read the sample chapter first, and if I decide to buy it, it will be delivered to me in less than 60 seconds. It is like having a book store with me where anywhere anytime.

And as it a digital book, I also can read it in any handset, like from mobile phone, laptops or iPad, and it also keep track where I last left off when access from other device. Or I can even make it read for me, using Text to Speech option.

…Can’t talk about it further, otherwise you will think I am a sales person of amazon. I can just say it is quite interesting. J

…Paper Books have been the cornerstone of our society for centuries and I can’t argue more that the reading from the real paper is far more pleasing. The feeling when holding a book, flipping a page, tossing it on a table, how can an electronic device come to compare with.

But with the coming of E-Paper, it the near future it can be very light and very cheap?

Are you seeing the change?

Achieving Greatness Together @ Laem Thong Toastmasters Club

According to most studies, people’s number one fear is public speaking. Number two is death. Ladies and gentleman, death is number two, does this sound right? This means to the average person, if you go to a funeral, you are better off being in the coffin then doing the speech of the death person!

Why do we come to toastmasters? Do we come here to relax? Or do we come here for a purpose?

I come here because I want to improve public speaking and most of all to conquer my own fear!

I already knew it, I am not here to relax, OK…and YES, we can have some fun together but after all the main purpose is I come to improve. Otherwise I better off going to Karaoke or massage whatever massage it is, right?

I knew that I have missed some great opportunities in life, just because I do not dare to speak to the public when the opportunity open for me to speak. And I have seen some great speakers on stage, and I just think to myself…Only if I could….

But it was in one big seminar, I saw a business man who also attended the meeting like me. What not like me is that when he talks people gave attention. When he gave his opinion, people listen and nod their head.

Over there, it was the first time I heard the word “Toastmaster”, because that person told me, “10 years ago he joined Toastmaster Clubs”.

And since then, which was 7 years back, I also joined Laem Thong Toastmaster.

Yes, it was 7 years already. But I do confess that I didn’t go afar as I had expected myself the be at the first place.

It was a bit weired, probably not only for myself but for many who joined toastmaster. The first intention was to become a better speaker. But when we really became a toastmaster, when we have opportunity to speak, how many of us has put 100% commitment on it. How many times on Table Topic session, I prayed that I don’t have to answer that question. How many times that I reluctant to be the Toastmaster of the days, with the excuse that I am not good enough yet. How many time, that I gave up my prepared speech just because I wasn’t ready, and just tell the VPE I am not available on those days, for whatever reasons.

And that is how many times I realize that I still not reach my fullest potential in public speaking.

Isn’t it all because of the commitment that I was lacking? Not to anyone, not to the club. The club will still exist although I wasn’t there. It is the commitment that I was lacking mostly to myself.

This year, we don’t have the club president election. And I volunteered myself to work as president of Laem Thong Toastmaster. Not because I am qualified, I know I am not if we are in the normal club situation when the club has a lot of active members. I won’t be selected.

Years in Toastmasters has taught me that, in fact,  Toastmasters is not just about being a good speaker. We in toastmaster knows that public speaking is only the first step of being a good Toastmaster. In fact the aim of toastmaster is not to produce a good speaker but the good leaders. But because good public speaking is the first step to become a good leader, and that’s why we practice.

Many of the real leaders that I have met in Toastmasters, in fact they don’t have be with the club anymore. They have got all the required skills to succeed in their life.

Let’s take ATMB Danupol Siamwalla for instance. He is the owner of a successful company. He was the frequent speakers for many organizations. Why is he will here? Take Division T Governor Sakol. He called me and told me he will come to our meeting to support a new president. And he willing to take any role in the meeting, just tell him. Take our Area Governer Nassara. Yesterday, I called her if she can be the replacement speaker for our club. She accept the duty almost immediately.

Why are these people still here for us?

Or is it because of their commitment. The commitment they have given to the club, the commitment for their live long learning?

And most importantly, is it the commitment to share their experience with the newer generation like us?

Up to this moment, I knew that, being the president of a Toastmaster clubs can be one of the greatest opportunities in my life but still have to prove by living up with my commitment.

I would like to thank you everyone here in the meeting, our area governor, our guest speakers, our past presidents and senior member of the club, thank you for giving me this opportunity and the willing to support me through.

Laem Thong Toastmaster Club has a very long history, as being one of the first toastmaster clubs in Thailand. I know we have a deep root and a lot of successful toastmasters. If we stick together and work harder, I know we can be back and become a great toastmaster club once again.

LET’S ACHIEVE GREATNESS TOGETER


(As a Speech in Project 1, Ice Breaker, Laem Thong Toastmasters Club, 18 January 2011)

Water car, is it for real?

With the increment of oil price and environment concern, cleaner energy seems to be on its hot plate. As we all experienced, so many new kind of energies were introduced, whether it is wind, solar, bio, NGV, LPG, etc…

Couple of years ago when the oil price in Thailand was at its peak, we have heard about a Thai Scientist who claimed to have worked with NASA come out and announce that he has invented Hydro Power Generator, that can make your car run with WATER !!!

From newspaper, “Thai Scientist successfully use pure water to replace fuel for automobile. The scientist who claim to be working with NASA has teamed up with Professor in a university in Udorn-Thani announced the Hydrogen Power Kit that can extract Hydrogen from pure water and use it as energy for your car. It help the car to run up to 56KM/Liters. The system is now ready and will be patent under Thai people to be the first in the world.”

Wow, this is like scientific theory come true. Water as the source energy….

I will not use bicycle anymore, no worry about gas price or pollution. Thailand will be superpower very soon.

Well, time passed, I don’t understand why gasohol is still so expensive today.

I had forgotten about this until last week that I heard another news about one Japanese company named GenePax invented another Hydro Power Car. This time it claims to be the first to run on only pure water and air. Now I am not quite sure that it is true. So, I do some research.

A car run with water is absolutely what the world is dying for. But can it really be true?

Water is H2O, it consist of Hydrogen and Oxygen. By theory, it is very possible by this formula.

H2 + O2 –> Energy + H2O

It was well-known for hundreds of years that Hydrogen Gas is a good source of energy. In fact, it is one of the most highly flammable sources of energy among any others. When H2 is ignited, it will only use Oxygen as its mixture and generate Energy and water. It is green energy with zero emission.

With all these character, Hydrogen from water is dreamed to be future source of energy. Many big companies invested billions of dollars to own the technology. Yet it is not very easy. Because by its nature, Hydrogen is very difficult to control.

If you think about the good character of gasoline, the Hydrogen have almost everything in opposite.

In one hand, Gasoline is easy to maintain and transport, because it is liquid. It is condense and give high energy per volume.

Hydrogen, in the other hand, hard to control as it is a gas. To store it as liquid, it will need the gas tank that is 200 times stronger than the tank at our home. It give less energy per volume. We will need up 1000 liters of hydrogen to run the car with the same distance of 50 liters of gasoline. In other words, if you just fill up your current gas tank with Hydroen, you might be able to drive to the front of your Soi, and can’t be sure that it is enough to drive back.

That is not the hardest part. Many big name car manufacturer, have invested a lot of money to overcome many obstacles. BMW and Mazda now have Hydrogen car that can run from 0 to 160 miles per hour within 10 seconds. Yet we still not see it commercially.  WHY?

In fact, the problem is not to use the Hydrogen but how to get the Hydrogen.

It is will make no different if we need to go to gas station to fill the Hydrogen, except it is more dangerous. The real dream is the car that can run purely with water.

The hardest part is here.

H2O + Input Energy –> H2 + O2 –> Output Energy + H2O

To get H2 from water, we need electricity. And most of the time, Input Energy is higher than the Output.

The conservation law of energy tell us that energy can’t occur freely. The electricity used to separate Hydrogen from water is much higher than the energy generated by hydrogen itself. At the moment, it is like giving 10 bath of energy to receive 2 bath of energy. For What?

Except there is a new law of energy, it is not feasible to run the car with just pure water. It, however, possible with combination with other source energy, i.e., hybrid power with electricity / gasoline, etc.

It is sad to say that Hydrogen Power Kit by Thai scientist we talked about have been proven by expert be just another hoax. H2 can be generated by water, no doubt, but that kind of kit has been made available long time ago. And it seems to be same even for the Japanese companies, for which is setup to get a lot of money from the investor.

There is nothing to obtain without trading with other things. Although a car running by water might happen one day, with some new technique, I don’t know. We will have pay high prices for gasoline for many more years. Instead of dreaming for new energy, the better and easier way is to reduce the use of energy. Start from yourself today, don’t wait.

Remark: This post is used to do speech “Technical for non-Technical Audience” @ Laemthong  Toastmaster Club – 05/10/2010

เริ่มแล้ว ประกวดสนามเด็กเล่นสำหรับเด็กแนวเจ๋งที่สุดในโลก เพื่อเด็กไทยและชายขอบ

ได้ฤกษ์เปิดตัวซะทีกับการประกวดออกแบบสนามเด็กเล่นเด็กแนว(ตะเข็บชายแดน) โรงเรียนบ้าท่าอาจ แม่สอด จังหวัดตาก เปิดรับสมัครผู้แข่งขันจากทั่วโลก ที่ Open Architecture Network – http://openarchitecturenetwork.org/competitions/playforall (อยากให้มีคนไทยเก่งๆมาสมัครด้วยจัง คนไทยเก่งไม่แพ้ใครอยู่แล้ว มีใครมี Network พวกเด็กถาปัดบ้างช่วงส่งต่อให้ด้วยนะครับ)

image

Go Play กับสนามเด็กเล่นโครงการ 2 – โรงเรียนบ้านท่าอาจ

“Play is an essential and integral part of all children’s healthy growth, development, and learning. Play is a dynamic process that develops and changes as it becomes increasingly more varied and complex. It is considered a key facilitator for learning and development across domains, and reflects the social and cultural contexts in which children live”.

(Isenberg, Quisenberry, 2002 http://www.udel.edu/bateman/acei/playpaper.htm)

ช่วงอยู่ที่แม่สอดปี 2009 ผมเคยรู้สึกชื่นชมโครงการสนามเด็กเล่นของอาสาสมัครต่างชาติกลุ่มเล็กๆกลุ่มหนึ่งที่ทำให้กับโรงเรียนเด็กต่างด้าว สนามที่เด็กๆเห็นแล้วต้องกรี๊ดกันแทบทุกคน สนามเด็กเล่นจากวัสดุธรรมชาติที่ออกแบบอย่างสร้างสรรค์ คอนเซปท์การทำงานที่เน้นความมือร่วมใจของโรงเรียนและอาสาสมัครจากที่ต่างๆ ที่ทุกคนมีส่วนร่วมในกระบวนการ “แบ่งปัน”

มันเป็นสนามเด็กเล่นที่เจ๋งที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นมา…จริงๆ

ตัวอย่างที่ Go Play เคยสร้าง http://www.youtube.com/watch?v=vGHrJURPcro

แทบกลับตาลปัตรกับภาพสนามเด็กเล่นในโรงเรียนไทยของเราโรงเรียนแล้วโรงเรียนเล่าที่ผมได้แวะผ่านไปเห็น ก็เข้าใจครับว่ามันคงไม่ได้สำคัญเท่ากับปัจจัยสี่อย่าง อาหาร หรือยารักษาโรค…สนามของเด็กเลยต้องเป็นความจำเป็นเร่งด่วนระดับท้ายๆ

เค้าว่าสนามเด็กเล่นเป็นสที่เสริมสร้างการเจริญเติบโต บ่มเพาะจินตนาการ และการเข้าร่วมสังคม ไม่ใช่หรอ?

ผมกับเพื่อนอีกสองสามคน คือ เล็กกับน้องต้น ก็เลยคิดกันว่า ถ้าอยากใช้ช่วงเวลาที่เหลืออยู่ให้มีประโยชน์บ้าง สนามเด็กเล่นน่าจะเป็นสิ่งที่น่าลอง ได้แต่คิดแล้วไม่ทำก็คงไม่มีประโยชน์ ก็เลยเริ่มทำกันแบบมั่วๆไปก่อน เสร็จไปหนึ่งโครงการกับโรงเรียนบ้านทุ่งมะขามป้อม (ที่จริงน่ะอยากทำให้ได้แบบ Go Play Project เค้าทำ แต่ไม่มีปัญญา)

มาถึงโครงการที่สอง โรงเรียนบ้านท่าอาจ ช่วงกำลังจะเริ่มตอกเสาให้กับโรงเรียนอยู่รอมร่อ ก็พอดีมีข่าวดีจากเพื่อนในวงการคือป้าเพ็ญของเรา (Penny Thame) ไปได้ข่าวเรื่อง Go Play กำลังคัดเลือกโรงเรียนในประเทศไทยเพื่อจะใช้เป็น Ground สำหรับการประกวดการออกแบบสนามเด็กเล่นแนวคิดใหม่

โดยที่การประกวดนี้ถูกเปิดตัวขึ้นที่ประเทศออสเตรเลียโดยกลุ่มทางด้านการออกแบบที่ชื่อว่า AILA Fresh ร่วมกับ Go Play

โดยข้อกำหนดของการแข่งขันคร่าวๆก็มีอยู่ว่า

  • สร้างบนพื้นที่ 15×15 เมตร
  • ออกแบบโดยคำนึงถึงความปลอดภัยตามาตรฐานยุโรป
  • ต้องใช้วัสดุราคาถูกหรือหาได้เปล่าจากท้องถิ่น เช่น ยาง, ท่อนไม้, ท่อเหล็กทั่วไป และอื่นๆตามที่หาได้จากของรีไซเคิล
  • ออกแบบ (แต่ไม่จำเป็นต้องทุกชิ้น) สำหรับเด็กๆทุกวัยและทุกสภาพร่างกายรวมทั้งเด็กพิเศษ
  • การออกแบบต้องคำนึงถึงพัฒนาการของเด็กๆทุกด้าน เช่น เร็ว ช้า ดัง เบา ความคิดสร้างสรรค์ การสร้างกล้ามเนื้อ การสื่อสาร ปัญญา การแก้ปัญหา การแข่งขันและการร่วมมือ มิตรภาพ และการสันโดษ ความสนุก ความเป็นธรรมชาติ และอื่นๆอีกมากมาย (โอออ…สนามเด็กเล่นเทพ)

Go Play โดยจอห์และมาร์คัส บอกว่ามันจะเป็นสนามเด็กเล่นที่ดีที่สุดที่ Go Play เคยออกแบบมาเลยทีเดียว แต่มีข้อแม้ว่าทางผู้ส่งจะต้องหาทุนและหาแรงงานสำหรับการก่อสร้างทั้งหมดเอง โดย Go Play จะทำหน้าที่เป็นผู้ออกแบบและจัดการโครงการให้

ฟังแล้วก็ตาโตสิครับ โอกาสแบบนี้หาไม่ได้อีกแล้ว แม้ว่าจะต้องเปลี่ยนจาก มินิโปรเจคมาเป็นเมกกะโปรเจคก็ตาม มองยังไงก็คุ้ม เพราะสิ่งที่สำคัญที่จะได้ก็คือ ความรู้ และสนามเด็กเล่นต้นแบบ ที่พร้อมขยายผลต่อไปในอนาคตในโรงเรียนอื่นๆท่ต้องการ

และด้วยความช่วยเหลือสนับสนุนของหลายๆคน ผอ.โรงเรียน ที่ช่วยกันล็อบบี้ + สร้างภาพ ในที่สุดโรงเรียนบ้านท่าอาจของเราก็ได้รับเลือกมาจนได้ ต้องขอบคุณหน้าม้าทุกท่านมา ณ. ที่นี้ด้วยครับ ตอนนี้กำลังประกวดออกแบบกันอยู่ การก่อสร้างจะอยู่ในช่วงเดือน มกรา – กุมภา ปี 2011 อากาศกำลังหนาวๆ สงสัยจะได้หยุดงานออกไปใช้แรงงานอีกรอบซะแล้วสิ

เรายังต้องการความช่วยเหลืออีกเยอะครับ หากสนใจร่วมแบ่งปันติดต่อได้ที่ หนุ่ย 0818417480, kittiu@gmail.com

image

** ใบปิดการประกวดออกแบบสร้างสนามเด็กเล่นแนวใหม่ของ AILA Fresh

เสียงก้องจากพงไพร – 20 ปี สืบ นาคะเสถียร

เสียงปืนดังก้องป่าห้วยขาแข้ง วันที่ 1 กันยายน พ.ศ. 2533 ศพของ สืบ นาคะเสถียร ถูกพบพร้อมจดหมายที่มีใจความว่า

“ผมมีเจตนาที่จะฆ่าตัวเอง โดยไม่มีผู้ใดเกี่ยวข้องในกรณีนี้ทั้งสิ้น”

สองอาทิตย์ต่อมา ห่างจากบริเวณที่เกิดเสียงปืนดังไม่กี่สิบเมตรข้าราชการระดับสูงจากกรม ป่าไม้ ผู้ว่าราชการจังหวัด นายทหาร นายตำรวจชั้นผู้ใหญ่ นายอำเภอ และเจ้าหน้าที่บ้านเมืองนับร้อยคน ได้แห่กันมาประชุมปรึกษาหารือในการป้องกันการทำลายเขตรักษาป่าห้วยขาแข้งอย่างแข็งขัน

กลางเดือนธันวาคม พ.ศ. 2534 ราวปีเศษภายหลังการตายของสืบ นาคะเสถียร ที่ประชุมพิจารณาคัดเลือกแหล่งมรดกโลกขององค์การยูเนสโก (UNESCO) ก็ได้ประกาศให้ "เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่นเรศวร-ห้วยขาแข้ง" เป็น "มรดกทางธรรมชาติของโลก"

แต่ทำไมต้องฆ่าตัวตาย ทำไมการตายของเขาถึงช่วยให้ได้เป็นมรดกโลก แล้วทำไมต้องได้เป็นมรดกโลก???

นั่นเป็นคำถามที่ผมถามอยู่ในใจเมื่อได้รับรู้เรื่องราวของสืบเป็นครั้งแรกเมื่อเกือบยึ่สิบปีก่อน

ผมเติบโตกลางเมืองแบบครอบครัวคนจีนที่ทำการค้า บ้านเราถือว่าใหญ่เพราะเป็นทั้งโรงงานและที่พักอาศัย รั้วรอบขอบชิดมีทั้งอาคารสำนักงาน โรงงาน และเครื่องจักรกระจายอยู่เต็มไปหมด ทั้งหมดบ้านผมอยู่กันหลายครอบครัว มีลูกพี่ลูกน้องรุ่นราวคราวเดียวกันทั้งหมดสิบเอ็ดคน พวกเราถูกเลี้ยงดูอยู่ภายในรั้วของโรงงานเรานั่นเอง

ผมเติบโตมาในป่าคอนกรีตโดยแท้ ไม่สนใจธรรมชาติหรือใส่ใจว่ามันสำคัญอย่างไร ผมกลับชอบป่าคอนกรีตอย่างที่เป็นอยู่ รู้สึกว่ามันก็สะดวกสบายดี เพราะจะเมื่อไหร่เราก็อยู่ในตึก หน้าร้อน-ก็อยู่ในตึกแล้วก็เปิดแอร์ หน้าฝน-ก็หลบในตึกแล้วก็เปิดแอร์ หน้าหนาว-ก็ยังอยู่ในตึกเปิดแอร์แล้วก็ห่มผ้าห่ม ภูมิอากาศก็มีอยู่เท่านี้

คนเก่าๆแก่ๆมักเล่าว่าสมัยก่อนกรุงเทพไม่ร้อนขนาดนี้เพราะต้นไม้มีเยอะ ผมฟังแต่ไม่เข้าใจ ตอนเด็กๆผมเคยถามพ่อว่าถ้าอากาศร้อนนักทำไมซื้อแอร์มาติดเยอะๆแล้วเปิดแอร์ให้ทั่วเมืองไปเลยล่ะ (เปิดออกนอกอาคารเลยนะ เอางั้นเลย)

ใครบอกว่าเมืองกรุงไม่ใช่กะลาใบใหญ่ กว่าคนเมืองอย่างเราจะเริ่มเข้าใจอะไรๆบ้างก็อายุปาเข้าไปยี่สิบกว่า

ผมติดหนี้มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ เพราะผมคงจะเป็นเด็กเมืองและวัตถุนิยมแบบสุดตัวไปแล้ว ในขณะที่เพื่อนมัธยมในมหาวิทยาลัยอื่นกำลังวุ่นอยู่กับการแต่งรถ ที่เกษตรผมได้รู้จักกับโลกที่ต่างจากโลกใบเดิมของผมเป็นอย่างมาก ผมได้มีเพื่อนเป็นเด็กบ้านนอกเป็นครั้งแรก ครับเพราะเด็กเกษตรเป็นเด็กต่างจังหวัดมากกว่ากรุงเทพและนั่นก็เป้นสิ่งที่ผมรู้สึกดีมาก ในสมัยนั้นเกษตรเป็นมหาวิทยาลัยในเมืองที่กว้างขวางและต้นไม้เยอะมาก มีชมรมเกี่ยวกับการเกษตรและการอนุรักษ์อยู่หลายชมรม ไม่ว่าใครก็คงสามารถเริ่มซืมซับกับธรรมชาติรอบตัวและความแนวคิดเรื่องอนุรักษ์ได้ไม่ยาก

แล้วปี 2535 ผมก็ได้ยินเรื่องราวของ พี่สืบ เป็นครั้งแรก รุ่นพี่ซึ่งเป็นความภาคภูมิใจของพี่น้องคณะวนศาสตร์ ตอนนั้นพี่สืบกำลังเป็นที่สนใจของชาวเกษตรและห้วยขาแข้งก็เพิ่งจะได้เป็นมรดกโลกไม่นาน แม้กระนั้นผมก็ยังไม่ได้สนใจรับรู้เรื่องราวของพี่สืบเท่าที่ควร

ผมได้ไปเที่ยวเข้าป่ากางเต้นท์เป็นครั้งแรกกับเพื่อนๆที่คณะที่ภูกระดึง ด้วยความที่อยู่หลังเขา (ในเมือง) มานานไม่รู้แม้กระทั่งว่า คำว่า “ภู” หมายถึงที่ราบเรียบบนเขาสูง ตอนขึ้นรู้อยู่อย่างเดียวว่าเหนื่อยโคตรๆ ในขณะที่พยายามทำความเข้าใจอยู่ว่าทำไมคุณหนูอย่างเราต้องมาทนลำบากขนาดนี้ ใช้แรงเฮือกสุดท้ายกระเสือกกระสนดันตัวเองขึ้นไปถึงยอดภู อากาศเริ่มหนาวเย็น ผมต้องเบิกตากว้าง มองภาพทุ่งหญ้าโล่งราบเรียบไกลสุดลุกหูลุกตาบนยอดภู พระอาทิตย์ใกล้จะลับขอบฟ้าแล้ว เป็นภาพที่สวยงามเหลือเกิน ความรู้สึกเหนื่อยล้าทั้งหมดได้มลายหายไปกลายเป็นความรู้สึกความประทับใจที่ยังติดตาตรึงใจผมมาจนทุกวันนี้

หลังจากประสบการณ์ครั้งแรกกับธรรมชาติครั้งนั้น อุทยานแห่งชาติก็เป็นเป้าหมายในการเที่ยวไปเยือนลำดับต้นๆเสมอ ผมค่อยๆเริ่มประจักษ์กับตัวเองถึงความสำคัญของการเป็นผืนป่าบริสุทธิ์ผืนใหญ่ที่เชื่อมต่อกัน ความอุดมสมบูรณ์และความหลากหลายทางชีวภาพ โดยเฉพาะอย่างยิ่งผืนป่าทางตะวันตก และ “ห้วยขาแข้ง” ที่พี่สืบ ได้เอาชีวิตเข้าแลก

พี่สืบเป็นคนที่มีความกล้าหาญทางจริยธรรมสูงมาก เพราะแม้เขาจะเป็นข้าราชการธรรมดาๆแต่สืบก็ออกกล้าที่จะออกมาวิพากษ์วิจารณ์นโยบายการพัฒนาของรัฐแบบไม่เกรงกลัวใคร เขายึดเอาหลักการและความถูกต้องเป็นสำคัญ

“ไม่มีสัตว์ก็ไม่มีป่า ไม่มีป่าก็ไม่มีน้ำ ธรรมชาติสูญสิ้น ชีวิตก็ดับสูญ”

แต่การฆ่าตัวตายของพี่สืบมันคุ้มหรือไม่ หลายคนคิดว่าหากพี่สืบอดทนสู้ต่อ คงได้เติบโตในหน้าที่และช่วยอนุรักษ์ผืนป่าโดยที่ไม่ต้องจบชีวิต หลายคนมองว่าพี่สืบคิดสั้นโดยโดยใช้อารมณ์และขาดสติ

ย้อนเวลาไปเพียงหนึ่งปี เมื่อพี่สืบยังเป็นหัวหน้าเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าห้วยขาแข้ง เขาได้เล่าเคยถึงสถานการณ์ป่าห้วยขาแข้งไว้ว่า

"ผมพูดได้เลย มันมีการยิงกันทุกวัน ไปตามก็เจอแต่กองไฟ เจอซาก จับมันได้ครั้งหนึ่ง ผมว่ามันเข้ามาไม่ต่ำกว่าสิบครั้งแล้ว… มันพร้อมจะล่าสิบครั้งกว่าจะโดนจับถูกปรับแค่ห้าร้อยบาท คุกก็ไม่ติดมันหนี เราตามจับมันบางที อย่างเมษายนปีที่แล้ว ลูกน้องผมถูกนายพรานยิงตายสองคน….. เจ้าหน้าที่ยิงก่อนก็ไม่ได้ ถือว่าเกินกว่าเหตุ ไอ้ผู้ต้องหามันเห็นหน้าเรา มันยิงใส่เราแล้วเราก็ตาย เรามีค่าเหรอ ตายไปอย่างดีก็เอาชื่อมาติดที่อนุสาวรีย์หน้ากรมป่าไม้"

พี่สืบรู้ตัวดีว่า สักวันหนึ่งลูกน้องซึ่งเขาเป็นคนส่งไปปฏิบัติหน้าที่ ต้องถูกยิงตายอย่างไร้ค่าเพราะไม่มีใครสนใจ พี่สืบไม่ใช่คนกลัวตาย แต่ทนไม่ได้ที่ลูกน้องเขาต้องตายไปต่อหน้า โดยที่เขาไม่อาจทำอะไรได้ หรือไม่ก็อาจเป็นตัวเขาเองที่ต้องถูกเก็บแบบเงียบๆ โดยที่จะไม่มีใครได้รับรู้ในสิ่งที่เขาได้พยายามต่อสู้อยู่เลย

พี่สืบคงไตรตรองอย่างรอบคอบแล้วว่าการฆ่าตัวตายอาจเป็นเพียงหนทางเดียวที่ทำให้ความฝันของเขาเป็นจริงขึ้นมาได้

ผมว่าคนแบบพี่สืบ คงมีอยู่ไม่กี่คนในประเทศไทย วันนี้ ครบรอบ 20 ปีกับการจากไปของสืบ นาคะเสถียร ผมขอเป็นอีกหนึ่งเสียงสะท้อนเล็กๆที่ยืนยันว่าเสียงปืนในราวป่าห้วยขาแข้งเมื่อยี่สิบปีก่อน ยังคงดังกึกก้องมาจนถึงทุกวันนี้

http://www.onopen.com/vanchaitan/10-08-22/5531

http://www.seub.or.th/board/viewtopic.php?f=3&t=1457